تاریخچه جلیقه ها

این جلیقه از سلسله هان نشات گرفته است. در پایان سلسله هان، لیو شی در "شی مینگ شی یی" گفت: "یکی از فاق ها سینه و دیگری پشت است." فاق همان جلیقه است که در «مکمل شی مینگ شو ژنگ» وانگ ژیان کیان توضیح بیشتری داده شده است. واضح است: «قضیه در سلسله تانگ و سونگ نیمه پشت است و امروزه در مردم عادی به آن جلیقه می گویند. هنگام حمل آن مواظب باشید و آن نیز صالح است». ژو کِه «Qingyi Leichao·Clothes» نیز گفته است: «نیم بازو، سلسله هان در آن زمان دامن دوزی نامیده می‌شد که اکنون جلیقه است». می توان دید که این جلیقه حداقل 2،{3}} سال پیش در سلسله هان موجود بوده است. در تاریخ چین حکایات جالب زیادی در مورد جلیقه ها وجود دارد. بر اساس سوابق "تاریخ جنوبی"، در طول سلسله های جنوبی و شمالی، ژو آندو، فرماندار شوژو، "پیراهن فاق سرمه ای می پوشید و به داخل سازند راهزنان می تاخت" تا دشمن را بکشد. «رکوردز» همچنین جلیقه‌ها را اینگونه توصیف می‌کند: «در طول آرمان بزرگ سلسله سویی، بسیاری از مقامات داخلی نیم کت، یعنی آستین‌های بلند می‌پوشیدند. امپراتور گائوزو از سلسله تانگ، آستین‌ها را کاهش داد و آن‌ها را نیمه بازو نامید که اکنون به آن پشت می‌گویند. بین رودخانه Jianghuai و رودخانه Huaihe، آنها را می‌توان چووزی نامید. دانشمندان برای لباس‌های متحدالشکل رقابت کردند. این لباس در سلسله Sui ساخته شد. امروزه معمولاً به عنوان جلیقه شناخته می‌شود که به آن جلیقه نیز می‌گویند. به نظر می رسد که لی یوان، امپراتور سلسله تانگ نیز از مدافعان فعال جلیقه بوده است. سو شی، نویسنده ای در سلسله سانگ شمالی، نیز دوست داشت جلیقه بپوشد. او به جزیره هاینان تنزل یافت و پس از تنزل رتبه در جزیره هاینان به دلیل "تهمت زدن به دربار امپراتوری" به چانگژو بازگشت. در راه بازگشت جلیقه پوشید. این موضوع در "سوابق شنیده ها و دیدن های شائو" شائو بو ثبت شده است: "دونگپو از خارج از کشور به پیلینگ بازگشت. او به دلیل گرمای تابستان بیمار بود. او یک تاج کوچک و نیمی از بازوهای خود را بر سر داشت. او در یک قایق بود و توسط او تحت نظر بود. ده ها میلیون نفر در ساحل کانال.
در طول سلسله‌های وی، جین، جنوبی و شمالی در چین، فاق نمونه اولیه یک جلیقه بود که یک تونیک بدون آستین با یقه باز بود، که شبیه زره دودنگ سلسله هان بود و معنای آن را «مواظب باش». پشتت". در سلسله سونگ به آن جلیقه می گفتند.
این کت و شلوار در قرن شانزدهم در اروپا شکل گرفت. این یک تاپ بدون یقه و بدون آستین است که در دو طرف آن باز می شود. در مورد طول زانو است. بیشتر از ابریشم و ساتن ساخته شده و با گلدوزی های رنگارنگ تزئین شده است. بین کت و پیراهن پوشیده می شود. پس از سال 1780، بدن کوتاه شده و با کت و شلوار پوشیده شد. اکثر جلیقه های کت و شلوار اکنون دکمه های تک ردیفی دارند و تعداد کمی دکمه های دو ردیفه یا یقه دارند. مشخصه آن این است که قسمت جلو از همان پارچه کت و شلوار، قسمت پشت از همان آستر کت و شلوار و برخی از کمرها در قسمت پشت مجهز به حلقه کمربند و گیره برای تنظیم سفتی است.
در زمان جمهوری چین، کارگران عمدتاً جلیقه به عنوان لباس بیرونی می پوشیدند. پوشیدن جلیقه در زندگی مدرن بسیار رایج شده است.